Zacznę od tego, że jeśli ktoś z Was - o ile ktokolwiek przeczyta tego journala - czytał Zaklinacza Koni, pewnie skojrzycie moment, w którym Tom kładzie Pielgrzyma, a Grace go głaszcze, siada - i w końcu również staje - na jego boku. W pierwszej chwili wydaje się nam, że Tom Pielgrzyma krzywdzi.

"Owszem, miał [wybór]. To było diabelnie trudne, ale mógł ciągnąć to dalej. Mógł coraz bardziej się unieszczęśliwiać. Ale zamiast tego wybrał pójście na krawędź i wyjrzenie poza nią. I zobaczył, co tam jest. I postanowił to zaakceptować. To, co właśnie mi się stało, to leżenie, było najgorszą rzeczą, jaką mógł sobie wyobrazić. I wiesz co? Stwierdził, że to było okay. (...)"

Też tak zrobiłam. Zbliżyłam się do swojej krawędzi, mimo że miałam wrażenie, że jestem krzywdzona. I wreszcie wyjrzałam poza nią i stwierdziłam, że to nie jest wcale takie straszne, jak początkowo myślałam. Też to zaakceptowałam.
I tym samym otworzyłam sobie drogę do tego, żeby wreszcie było mi lepiej.

Czasem naprawdę warto spróbować.